Organizacja sprzedaży przejazdów wymaga uwzględnienia wielu elementów, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się mało ważne. Jednym z nich jest sposób przygotowania dokumentów potwierdzających opłatę za transport. Bilety komunikacyjne pełnią nie tylko i wyłącznie funkcję informacyjną, niemniej jednak także stanowią bazę do sprawdzenia rodzaju zakupionej usługi i czasu, w którym można z niej korzystać.
Ich konstrukcja zależy od systemu taryfowego, rodzaju przewoźnika oraz używanych urządzeń. Całkiem inaczej tworzy się bilety jednorazowe, a przeciwnie okresowe, na których musi wyszukać się więcej danych. W przypadku tych drugich istotne jest między innymi oznaczenie terminu ważności, rodzaju uprawnienia a także potencjalnych ograniczeń dotyczących przejazdu. Układ informacji powinien odpowiadać rzeczywistemu sposobowi użytkowania dokumentu, ponieważ pasażer i osoba kontrolująca na prawdę często mają niewiele czasu na jego sprawdzenie.
Przygotowanie takich materiałów wymaga implementacji technologii produkcji do ich późniejszego wykorzystania. Druk biletów może być realizowany na różnorakich rodzajach papieru, przy wykorzystaniu metod pozwalających na pozyskanie określonej trwałości i dokładności nadruku. Oczywiście nie każdy materiał sprawdzi się w urządzeniach automatycznych. Zbyt gruby papier może powodować problemy z podawaniem, jednakże podłoże o niewłaściwej strukturze może utrudniać nanoszenie oznaczeń. W praktyce znaczenie mają także wymiary arkuszy, sposób cięcia a także rozmieszczenie perforacji, jeżeli już dokument ma być odrywany z większego bloczka. Przy projektowaniu powinno się przewidzieć marginesy technologiczne, ponieważ elementy umiejscowione zbyt blisko krawędzi mogą zostać częściowo ucięte. Osobnego sprawdzenia wymagają numery seryjne, kody kreskowe i inne oznaczenia odczytywane przez skanery. Nawet niewielkie przesunięcie nadruku może wpłynąć na prawidłowość odczytu.
W przypadku dokumentów wykorzystywanych do rozliczania przejazdów istotne pozostaje także ograniczenie sposobów ich nieuprawnionego kopiowania. Z tego względu stosuje się druk zabezpieczony, w którym projekt wizualny i rodzaj podłoża mogą zawierać dodatkowe elementy utrudniające wykonanie imitacji. Rozwiązania tego rodzaju obejmują między innymi specjalne wzory tła, mikroelementy graficzne, znaki widoczne pod określonym kątem czy oznaczenia nanoszone przy użyciu wybranych rodzajów farb. Nie wszystkie metody są odpowiednie dla każdego rodzaju biletu. Przy ich wyborze powinno się uwzględnić zarówno koszt utworzenia, jak i sposób weryfikacji dokumentu podczas sprawdzeniu. Zabezpieczenie powinno być możliwe do sprawdzenia przy użyciu dostępnych narzędzi albo poprzez ranking z ustalonym wzorem. Ważne jest także zachowanie wielokrotności między kolejnymi seriami, ponieważ zmiany w wyglądzie albo rozmieszczeniu oznaczeń mogą utrudniać rozpoznawanie nieszablonowych sztuk.
Na sposób przygotowania biletów wpływa także rozwój systemów elektronicznych, które zmieniają zakres informacji umieszczanych na papierowych dokumentach. Bardzo często papierowy nośnik może zawierać kod pozwalający powiązać go z danymi zapisanymi w systemie dystrybucji. W takiej okoliczności sam nadruk nie jest jedynym źródłem informacji o uprawnieniu do przejazdu. Znaczenie ma zgodność kodu z bazą danych a także poprawne działanie urządzeń stosowanych do jego odczytu. Przygotowanie projektu wymaga zatem współpracy warstwy graficznej z rozwiązaniami informatycznymi. Przed rozpoczęciem produkcji testuje się między innymi kontrast kodów, ich wielkość i położenie względem pozostałych elementów. Powinno się też uwzględnić warunki, w jakich bilety będą przechowywane i używane. Wilgoć, zagniecenia czy ścieranie powierzchni mogą przemienić wygląd nadruku, a tym samym wpłynąć na sposobność odczytania zawartych w nim danych.
Więcej: bilety.